best tracker
Print Friendly Version of this page pdf
نظرها: 0
0 0
  • (رتبه فعلی 0.0/5 ستار ها) تمامی آرا: 0
  • گزارش /

    نقش فتنه 88 در افزایش تحریم ها/ فتنه ای که شدیدترین تحریم های تاریخ را به ایران تحمیل کرد

    عصر بهبهان : با التهابی که فتنه گران سال 88 در کشور ایجاد کردند، سنگین‌ترین تحریم‌های غرب علیه کشور در همه ابعاد تشدید شد و آمریکا توانست یک اجماع برای افزایش تحریم‌ها ایجاد کند.


    به گزارش عصر بهبهان به نقل از  رهیاب، پیشینه تحریم ایالات‌متحده و غرب علیه ایران دارای نکات فراوان ای است. کشورهای استعماری در هر مقطعی که کار با جنگ و سیاست پیش نمی‌رود از تحریم و اعمال سیاست‌های تحریمی علیه ایران خودداری نمی‌کنند.

    در مثال تاریخی برای تحریم‌های اعمالی علیه کشورمان بایستی به دوران قاجار اشاره کرد. در دورهٔ قاجار با توجه به وابستگی اقتصادی مناطق شمالی ایران به اقتصاد و شبکه حمل‌ونقل روسیه، روس‌ها از تحریم اقتصادی علیه ایران به‌مثابه ابزاری برای پیشبرد اهداف سیاست خارجی خود استفاده کردند.

    در دوره نخست‌وزیری دکتر مصدق و به‌خصوص در نهضت ملی شدن صنعت نفت، دولت انگلیس از تحریم اقتصادی برای تغییر مواضع دولت ایران استفاده کرد.

    در سال‌های بعد از پیروزی انقلاب اسلامی و پس از ماجرای تسخیر سفارت آمریکا در سیزدهم آبان 1358، ایران با تحریم‌های تجاری و اقتصادی آمریکا و متحدان اروپایی آن مواجه شد. با آزاد شدن گروگان‌های آمریکایی در 30 دی 1359، دولت‌های اروپایی از ادامهٔ تحریم ایران دست کشیدند، اما آمریکا برخلاف تعهدات خود در بیانیه‌های الجزایر مبنی بر لغو تحریم و مداخله نکردن در امور داخلی ایران، با مسدود کردن دارایی‌ها و امتناع از تحویل تجهیزات نظامی خریداری‌شده ایران، همچنان به اعمال تحریم در مقیاسی گسترده‌تر ادامه داد.

    درواقع آمریکا در دو سال نخست پیروزی انقلاب اسلامی برای مقابله با انقلاب و به بهانه تسخیر سفارت آمریکا تحریم‌های اقتصادی علیه ایران در حوزه‌های مالی و بانکی را اعمال کرد.

    پس از ورود به دهه 80 میلادی تحریم‌های آمریکا ابعاد تازه‌ای پیدا کرد و واشنگتن، تهران را به بهانه حمایت از تروریسم و جلوگیری از افزایش قدرت منطقه‌ای تحریم کرد. تحریم‌های جدید آمریکا شامل حوزه‌های نفتی و نظامی شد تا ایران در معاملات بانکی، مالی، فروش نفت و افزایش توان نظامی با مشکل مواجه شود.

    نقطه شروع تحریم‌های یک‌جانبه علیه ایران قانون موسوم به داماتو» بود. بر اساس این قانون که در سال 1995 به تصویب رسید، رئیس‌جمهوری وقت آمریکا اجازه یافت تا شرکت‌های غیر آمریکایی را که فن‌آوری‌های صنعت نفت در اختیار ایران می‌گذارند تحریم کند. قانون داماتو، پس از آمیختگی با طرح بنیامین گیلمن، رئیس کمیسیون روابط بین‌الملل مجلس نمایندگان آمریکا که محتوایی مشابه با قانون داماتو داشت، در قالب مجازات جدید آمریکا علیه ایران و لیبی در سال 1996 توسط کنگره آمریکا تصویب شد و سپس به امضای بیل کلینتون، رئیس‌جمهوری وقت آمریکا رسید. این قانون برای شرکت‌های غیر آمریکایی که در بخش انرژی ایران بیش از 20 میلیون دلار در سال سرمایه‌گذاری کنند، مجازاتی را مشخص کرده است. این رویکرد آمریکا درباره محروم کردن شرکت‌های خارجی که در بخش نفت و انرژِی ایران فعالیت می‌کردند، بنیان و شالوده تحریم‌هایی را پی‌ریزی کرد که به‌عنوان تحریم‌های یک‌جانبه آمریکا علیه ایران معروف شد. تحریم‌هایی که باعث اعتراضات بسیاری از شرکت‌ها و کشورهای دنیا شد.

    درحالی‌که تحریم‌های آمریکا علیه ایران طی سال‌های 1980 و 1990 میلادی باهدف فشار آوردن بر ایران برای رها کردن تروریسم و حمایت از تروریسم و همچنین محدود ساختن قدرت استراتژیک ایران در منطقه خاورمیانه طرح‌ریزی‌شده بود، از سال 1996 به‌تدریج به‌سوی برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران کشیده شد و از اواسط سال 2000 میلادی، تحریم‌های آمریکا بر روی برنامه هسته‌ای ایران متمرکز شد. هدف از این تمرکز، محدود کردن ظرفیت غنی‌سازی ایران و اجبار ایران به ترک ابعاد احتمالی نظامی برنامه هسته‌ای بوده است. این تحریم‌ها پس از حوادث انتخابات سال 88 و بروز فتنه به اوج خود رسید و از تحریم‌های هسته‌ای به تحریم‌های اقتصادی، نظامی و سیاسی تسری پیدا کرد.

    مرحله سوم تحریم‌های آمریکا در سال‌های 1996 تا 2009 میلادی بود که به بهانه حمایت از تروریسم، ایجاد محدودیت در برنامه هسته‌ای، مقابله باقدرت منطقه‌ای ایران و مقابله باقدرت نظامی بود. در این تحریم‌ها، تحریم‌های اقتصادی مورد هدف بود و به دنبال تضعیف جمهوری اسلامی بودند.

    تجربه تلخ ناکامی در تحریم‌های یک‌جانبه، ایالات‌متحده را واداشت تا جهانی‌سازی و مشروعیت دهی به تحریم جمهوری اسلامی را نیز در دستور کار قرار دهد. لذا پس از ارجاع پرونده هسته‌ای ایران به شورای امنیت و صدور طی شش قطعنامه شورای امنیت، موضوع برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی ابعادی بین‌المللی به خود گرفت و این شرایط، بهترین فرصت را برای آمریکا فراهم ساخت تا با توجه به هژمونی سیاسی- اقتصادی خود در جهان، ضمن آنکه متحدان غربی خود را در استراتژی تحریمی خود علیه ایران بسیج و شریک کند، سایر کشورها و شرکت‌های جهان را ناچار به پیروی از سیاست‌گذاری تحریمی خود علیه ایران نماید.

    همین اتفاق نیز افتاد و شورای امنیت در چند مرحله ایران را تحریم کرد. به دنبال هر تحریم٬ ایران از دستاوردی جدید در حوزه هسته‌ای رونمایی می‌کرد و به‌طرف غربی این سیگنال را ارسال می‌کرد که در برابر تحریم‌ها عقب‌نشینی نخواهیم کرد و باید روش رفتار علیه تهران تغییر کند.

    رویه ایران در مقابل تحریم‌ها و توسعه برنامه هسته‌ای باعث شد تا باروی کار آمدن باراک اوباما در آمریکا٬شرایط برای «تغییر» سیاست آمریکا در قبال ایران هسته‌ای فراهم شود. اوباما 3 ماه قبل از انتخابات دهم ریاست‌جمهوری در ایران در پیام نوروزی خود به ایرانیان صراحتاً اعلام کرد «می‌خواهم با رهبران ایران صریح صحبت کنم». روند عقب‌نشینی‌های آمریکا در آستانه انتخابات با سرعت بیشتری دنبال شد. به‌گونه‌ای که 20 خرداد 88 درحالی‌که تنها 2 روزبه برگزاری انتخابات ریاست جمهوری در ایران مانده بود، باراک اوباما به رهبر معظم انقلاب نامه نوشت

    اوباما به‌صراحت اعتراف می‌کند که بدون جمهوری اسلامی مسائل منطقه و بین‌الملل حل نخواهد شد.

    با نزدیک شدن به انتخابات ریاست‌جمهوری ایران٬ ایالات‌متحده مذاکرات هسته‌ای را از ژوئن 2008 تعلیق کرد تا سرانجام انتخابات مشخص شود؛ بنابراین این کشور سیاستی 2 وجهی با افزایش غلظت ابهام اتخاذ کرد. از نظرگاه دیپلماتیک نیز بنیان نگرش تهدید محور علیه ایران دچار خدشه شد. ایالات‌متحده آمریکا که الگوی فشار را بستر رفتار با ایران هسته‌ای قرار داده بود، سرانجام چرخش نشان داد و درنهایت اوباما رسماً اعلام کرد خواستار گفت‌وگوی مستقیم با ایران است. این رویه عقب‌نشینی و تغییر الگوی رفتار تا روز انتخابات دنبال شد.

    پس از شمارش آرا و آشکار شدن مشارکت 85 درصدی و نیز میزان آرای فرد منتخب، قاعدتاً همه‌چیز باید به سمت تغییر الگوی غرب پیش می‌رفت. به عبارت روان‌تر، ارتقای جایگاه فنی ایران در تأسیسات هسته‌ای، در کنار دستاوردهای حقوقی ایران در آژانس که موجب تقویت جنبش عدم تعهد شد، وقتی کنار یک انتخابات کم‌نظیر در دنیا و اعتماد 63 درصدی به فرد پیروز قرار گیرد، بدیهی است تثبیت ایران هسته‌ای را موجب می‌شود.

    با بالا گرفتن جریان فتنه میرحسین موسوی بیانیه‌ای صادر کرد و مقاومت تیم هسته‌ای در مقابل ایالات‌متحده را «عقب‌نشینی از حقوق ملت عنوان کرد»! این بیانیه را باراک اوباما چندی بعد تکمیل و تصریح کرد: «به نظر نمی‌رسد ایران ازنظر سیاسی آن‌قدر وضع ثابتی داشته باشد که بتوانند درباره مسئله هسته‌ای تصمیم‌های سریع اتخاذ کنند. از سوی دیگر، اوضاع داخلی ایران موجب پیچیده‌تر شدن تلاش‌ها برای رسیدن به توافق میان ایران و قدرت‌های جهان سر مسئله سوخت اتمی شده است»! این تقسیم‌کار برای تضعیف مواضع ایران به‌ویژه در مذاکرات هسته‌ای در تمام مدت فتنه وجود داشت.

    درواقع با التهابی که فتنه گران سال 88 در کشور ایجاد کردند، سنگین‌ترین تحریم‌های غرب علیه کشور در همه ابعاد تشدید شد و آمریکا توانست یک اجماع برای افزایش تحریم‌ها ایجاد کند.

    تاریخ انتشار: ۱۱:۰۴:۰۰ | شنبه, ۴ / دی / ۱۳۹۵
    اشتراک گذاری

    دیدگاه دیگران (بدون دیدگاه)...

    Leave a reply

    نام:: فیلد اجباری.
    آدرس رایانامه: غیر فعال
    وبسایت::
    دیدگاه: فیلد اجباری.