Print Friendly Version of this page pdf
نظرها: 0
0 0
  • (رتبه فعلی 3.0/5 ستار ها) تمامی آرا: 5
  • دکتر زیبا کلام : مطالب و سخنرانیهای آقای رئیس جمهور روی هواست ، در متن مذاکرات مطالب چیز دیگری می گوید

    عصر بهبهان : استاد فلسفه و علوم سیاسی از دانشگاه تهران امروز در همایشی که در دانشگاه آزاد بهبهان انجام شد در خصوص مفاد توافقنامه های هسته ای و دستاوردهای هر یک از دو طرف مذاکره به تفصیل بحث کرد و با طرح سوالاتی چون «آیا به‌راستی، بدان‌گونه که رئیس‌جمهور محترم، آقای دکتر روحانی، گفته‌اند، "در نتیجۀ این ابتکار … قدرت‌های بزرگ به این نتیجه رسیده‌اند که تحریم و فشار، راه به جایی نخواهد برد و … راهی جز احترام متقابل و مذاکرة عزتمندانه وجود ندارد"؟» و «آیا به‌‌راستی، آنگونه که دکتر روحانی می­گوید، سازمان تحریم‌ها "ترک برداشته است"؟» و تحلیل و بررسی متن مذاکرات به شدت از رئیس جمهور و تیم مذاکره کننده هسته ای انتقاد کرد


    در همایش چرا به آمریکا اعتماد نداریم در بهبهان عنوان شد


     

    دکتر سعید زیبا کلام ، استاد فلسفه و علوم سیاسی از دانشگاه تهران امروز در همایشی که در دانشگاه آزاد بهبهان انجام شد در خصوص مفاد توافقنامه های هسته ای و دستاوردهای هر یک از دو طرف مذاکره به تفصیل بحث کرد و با طرح سوالاتی چون

    «آیا به‌راستی، بدان‌گونه که رئیس‌جمهور محترم، آقای دکتر روحانی، گفته‌اند، "در نتیجۀ این ابتکار …  قدرت‌های بزرگ به این نتیجه رسیده‌اند که تحریم و فشار، راه به جایی نخواهد برد و … راهی جز احترام متقابل و مذاکرة عزتمندانه وجود ندارد”؟»

    « آیا به‌راستی "فرزندان انقلابی … توانستند حقانیت ملت ایران در فعالیت‌های هسته‌ای را در صحنه بین‌المللی اثبات کنند"؟»

    «آیا به‌راستی، آن‌طور که دکتر روحانی می­گوید، "همة اصول و خطوط قرمز نظامدر این مذاکرات رعایت شده است؟»

    «آیا اینک با این توافقنامه "حقوق هسته‌ای و حق غنی‌سازی ملت ایران مورد اذعان قدرت‌های جهانی ـــ که سال‌ها سعی بر انکار آن داشتند ـــ قرار گرفته است”؟»

     «آیا، بدان‌گونه که دکتر روحانی می­گوید، "دستاوردهای قطعی این توافق اولیه، به رسمیت شناخته‌شدن حقوق هسته‌ای ایران است”؟»

    « نیز، موافق مدعای وزیر امور خارجه، آقای دکتر ظریف، آیا "بر اساس این توافق ساختار برنامه هسته­ای جمهوری اسلامی ایران به طور کاملحفظ می­شود”؟»

    « آیا "تحریم نفتی ایران متوقف می‌شود و … درآمدهای نفتی آزاد خواهد شد”؟»« چرا از ابتدای این مذاکرات وزیر خارجة ایران همواره بر محرمانه‌ماندن آن اصرار و تأکید می‌کرده­اند؟»

    «چرا هیچ­یک از طرف‌های مذاکراتی ما و به­ویژه اروپا­‌ـ‌آمریکاییان اصراری یا تأکیدی بر محرمانه‌ماندن مذاکرات نداشته­اند؟»

    «آیا به‌‌راستی، آنگونه که دکتر روحانی می­گوید، سازمان تحریم‌ها "ترک برداشته است”؟» و تحلیل و بررسی متن مذاکرات به شدت از رئیس جمهور و تیم مذاکره کننده هسته ای انتقاد کرد .

    ترک‌برداشتن یا فروپاشی ساختمان تحریم­ها!، کدام به واقعیت نزدیکتر است؟

     

    به گزارش عصر بهبهان ، سعید زیبا کلام ، استاد فلسفه و علوم سیاسی از دانشگاه تهران با استناد به سخن دکتر روحانی که گفته بود" تحریمها ترک برداشته است "و همچنین دکتر ظریف که گفته بود "در حال حاضر ساختمان تحریم‌ها و فضای ایجاد­شده فرو­ریخته است ادامه داد:

              اینک وقت آن رسیده که ملاحظه کنیم آمریکا و متحدان اروپایی­شان متعهد به چه اقدامات داوطلبانه­ای­ شده­اند.

              ۱ـ”تلاش‌ها جهت کاهش بیشتر فروش نفت خام ایران مکث شود، به‌طوری که مشتریان موجود بتوانند میانگین موجود نفت خام را خریداری کنند. امکان بازگشت مقدار توافق­شده­ای از درآمدهای نفتی که در خارج مسدود شده‌است، فراهم شود. برای این قبیل فروش نفت، تحریم­های اتحادیه اروپا و آمریکا بر خدمات بیمه­ای و حمل و نقل مربوطه تعلیق می­شود.”

              ملاحظه می­شود که در اینجا، تلاش­های بیشتر برای کاهش است که مکث می­شود و این یعنی میزان تحریم­های فروش نفت کماکان به­قوت سابق و موجود خود باقی خواهد ‌ماند. آنچه با مکث، و نه توقف یا برچیدن ساز و کارها، مواجه می­شود، تلاش‌های هرچه بیشتر برای گسترش تور تحریم برای فروش نفت خام ایران است. به‌علاوه، ایران نمی­تواند نه مشتریان موجود خود را، که به‌هرحال توانسته بودند از تور تحریم آمریکا حذر کنند، تغییر دهد و نه می­تواند میزان فروش نفت خام خود به همین خریداران را افزایش دهد. آیا دیده می­شود که این نخستین و ظاهراً بزرگترین اقدام آمریکا و متحدان اروپایی­اش به­نحوی مصداق ضرب­المثل "روغن ریخته را نذر امامزاده کردن” است؟ پرواضح است که اگر آمریکا و متحدانش می­توانستند مشتریان موجود ایران را صید تور تحریم­های نفتی کنند، بدون هیچ تعللی این کار را می­کردند و بر فشار بر ایران می‌افزودند. در این گام نخست، آمریکایی­ها بسیار هوشمندانه دست از چیزی برداشتند که احتمال داشت در آینده و با تلاش‌های بسیار و صرف هزینه­هایی، در اختیار داشته باشند!

              در اینجا یک سؤال مبنایی باقی می­ماند: ایران به‌راستی چگونه می‌تواند "مکث” آمریکا و متحدان اروپایی­اش را راستی­آزمایی کند؟ آیا اساساً امکان راستی­آزمایی در این زمینه وجود دارد؟

              امّا فراهم کردن امکان بازگشت مقدار توافق­شده! ملاحظه می­شود که در اینجا صحبت از بازگشت دارایی­های مسدود­شده نیست، بلکه فراهم کردن امکان بازگشت. و این یعنی، اولاً اطناب و تطویل هرچه بیشتر، و ثانیاً کنترل دقیق بازگشت مقدار توافق­شدۀ دارایی­ها. از این مهم‌تر،

              ـ "مقدار توافق­شده” چقدر است؟

              ـ چرا مطلبی به این مهمی در متن توافقنامۀ منتشره، ذکر و قید نشده است؟

              ـ به‌راستی چه ملاحظات اطلاعاتی­ـ ­امنیتی می­توانسته در اینجا مطرح و مؤثر باشد؟

              ـ آیا امکان دارد این مقدار شفاهاً در راهرویی یا در ضیافت شامی حل و فصل و توافق‌ شده‌ باشد؟!

              ـ آیا، در این‌صورت، می­توان نتیجه گرفت که توافقنامۀ تفصیلیِ مهم دیگری با ذکر اعداد و ارقام مشخص وجود دارد؟

              ـ در این‌صورت، آیا نمایندگان مجلس شورای اسلامی از این توافقنامۀ تفصیلیِ مهم خبر دارند؟

              ـ آیا کمیسیون روابط خارجی و امنیت ملّی مجلس شورای اسلامی از آن خبر دارد؟

              ـ هیئت رئیسۀ مجلس چطور؟

              ـ شورای امنیت ملی کشور هم؟

              ـ آیا امکان دارد مراجع و مقامات مشابه فوق در آمریکا و اسرائیل و اروپا، همه بی­اطلاع باشند؟ امکان دارد؟!

              ـ آیا جا ندارد سؤال کنیم: نامحرم در این میانه کیست؟ کیست که در این دنیا نباید از مفاد توافق­شدۀ تفصیلیِ بسیار مهم دیگر، آگاه شود؟

              ۲ـ”تحریم­های آمریکا و اتحادیۀ اروپا در موارد ذیل تعلیق می­شود:

              الف) صادرات پتروشیمی ایران، منجمله تحریم بر خدمات مربوطه.

              ب) طلا و فلزات گرانبها، منجمله تحریم بر خدمات مربوطه.”

              ضمن استفسار از برخی از مسئولان و افراد مطلع آشکار شد که ایران اساساً صادرات پتروشیمی نه به آمریکا دارد و نه به اروپا. به­علاوه، عمده صادرات پتروشیمی ایران به خاور دور صورت می­گیرد و تحریم­ها تأثیر قابل­توجهی در این زمینه ایجاد نمی­کند. همچنین، در مورد طلا و فلزات گرانبها، ایران با مشکلاتی در این زمینه مواجه نیست. زززیثق؟؟؟؟؟؟

              ۳ـ "تحریم­های آمریکا بر صنعت خودروی ایران، منجمله تحریم بر خدمات مربوطه تعلیق می­شود.”

              جای تأمل است آیا مراد از این بند، فراهم‌کردن زمینۀ صادرات خودروی آمریکایی به ایران است یا نوعی همکاری با صنعت خودروسازی؟! با توجه به موضع­گیری­های منظم و پایدار آمریکا نسبت­به انقلاب اسلامی ایران، آیا می­توان تصور کرد که این تعلیق تحریم، جهت همکاری صنایع خودروسازی دو کشور صورت بگیرد؟ آیا تعلیق این تحریم، موجب گشایشی در اقتصاد ایران خواهد شد و یا در صنعت خودروسازی به­شدت مسئله­دار آمریکا؟

              ۴ـ "مجاز کردن تدارک و نصب قطعات یدکی در ایران، برای ایمنی پرواز هواپیماهای کشوری و خدمات مربوطه. مجازکردن بازرسی و تعمیرات در ایران، منجمله خدمات مربوطه.”

              این بند، پاورقی درخور تأمّلی دارد: این تعلیق تحریم می­تواند علاوه بر ایران ­ایر، شامل هر شرکت هواپیمایی مشخص­ناشده­ای بشود. این مشخص­ناشدگی چه دلالتی دارد؟ و در عمل قرار است چه اتفاقی بیفتد؟ آیا اطلاعات حاصل از این بازرسی­ها و تعمیرات، بعدها به کار تحریم هرچه دقیق­تر و مؤثرتر در این زمینه نمی‌آید؟

              ۵ـ "هیچ تحریم جدیدمرتبط با هسته­ای توسط شورای امنیت سازمان ملل انجام نخواهد شد.”

              آیا با این بند، ایران به­تلویح، قطعنامه­های تحریمی سابق شورای امنیت را، که سابقاً و مستمراً غیرقانونی و فاقد وجاهت حقوقی اعلام کرده­ بود، نپذیرفته است؟

              ۶ـ "هیچ تحریم جدیدمرتبط با هسته­ای توسط اتحادیۀ اروپا انجام نخواهد شد.”

              ۷ـ "دولت آمریکا، متناسب با وظایف مربوطۀ رئیس جمهور و کنگره، از تحمیل تحریم­های جدیدمرتبط با هسته­ای، خودداری خواهد کرد.”

              ملاحظه می­شود که بندهای ۵ ، ۶ ، و ۷ که در عمل، تمامیت ساختمان یا رژیم تحریم موجود را تشکیل می­دهند، به ­هیچ وجه شامل مصوبات، سیاست­ها، و تصمیمات گذشتۀتحریمی نمی­شوند. و این یعنی، تحریم­های شورای امنیت سازمان ملل، اتحادیۀ اروپا و آمریکا، کمافی­السابق به­قوت خود باقی خواهند ماند.

              ـ در این صورت، آیا سخن آقای دکتر ظریف (۲۷/۹/۹۲) درست است که "در حال حاضر، ساختمان تحریم­ها و فضای ایجاد­شده، فروریخته است”؟

              ـ و نیز، آیا به­راستی آن‌طور که آقای دکتر روحانی قائل است رژیم تحریم، "ترک برداشته است”؟

              ـ نیز، آیا سخن آقای دکتر ظریف (۲۷/۹/۹۲) درست است که "بر اساس توافقنامۀ ژنو، همۀ تحریم‌هایشورای امنیت و تحریم­های دوجانبه و چندجانبهبرداشته خواهد شد”؟

              ـ نیز، آیا سخن آقای دکتر ظریف (۳/۹/۹۲) درست است که "تحریم نفتی ایران متوقف می­شود و … درآمدهای نفتی آزاد خواهد شد”؟

              ۸ـ "ایجاد یک کانال مالی جهت تسهیل تجارت بشردوستانه برای نیازهای داخلی ایران با استفاده از عواید نفتی مسدودشده در خارج. تجارت بشردوستانه به­گونه­ای تعریف می­شود که شامل مواد غذایی و محصولات کشاورزی، دارو، ابزار و ادوات پزشکی، و هزینه­های پزشکی ایجاد ­شده در خارج از ایران می­شود. این کانال شامل بانک­های خارجی معین­شده و بانک­های ایرانی نامعینی است که هنگام ایجاد کانال، مشخص خواهد شد.”

              دو مطلب در مورد این بند، قابل­ توجه است. نخست اینکه، این بند به گونه­ای صورت‌بندی ­شده که ناخودآگاه انسان را به یاد کشورهای قحطی­زده و یا خشکسالی­زدۀ فقیر می­اندازد. و حال آنکه هر مقیاسی را اتخاذ کنیم، ایران در زمرۀ کشورهای ثروتمند یا بالنسبه ثروتمند قرار می­گیرد. در هر حال، ایران با توجه به امکانات و ثروت طبیعی و نیروی انسانی روی­هم­رفته کارآمد یا بسیار کارآمد و مجرّب، همچون تقریباً تمام کشورها، گهگاه در موارد یا زمینه­هایی نیازمند مقداری واردات خواهد بود و البته همزمان در موارد دیگری، توان صادراتی دارد. دوم اینکه، اساساً قوانین آمریکا، این قبیل کالا را معاف از تحریم کرده است و نیازی به ذکر آن در زمرۀ تعلیقات نبوده است. جان کری، وزیر امور خارجه آمریکا، در اطلاع‌رسانی مطبوعاتی­اش بعد از توافقنامۀ ژنو، در همان روز ۲۴ نوامبر ۲۰۱۳ اظهار می­کند "ما همچنین تراکنش­های بشردوستانه­ای را فراهم می­کنیم که از پیش، قوانین آمریکا اجازه داده است. هیچ چیزی تغییر نمی­کند. در واقع، قوانین تحریم به‌طور مشخص، کمک­های بشردوستانه را معاف می­کند. بنابراین، این کانال هیچ منبع مالی جدیدی را برای ایران فراهم نخواهد کرد …”. تقریباً عین همین عبارت در برگۀ اطلاعاتی منتشره توسط دفتر دبیر رسانه­ای کاخ سفید، مورخ ۲۳ نوامبر ۲۰۱۳ نیز ذکر شده است. با توجه به اینکه تراکنش­های بشردوستانه، معاف از قانون تحریم­ها بوده است، آیا ملاحظه می­شود که تیم مذاکره­کنندۀ ایران چه میزان دقت و ظرافت حرفه­ای در مذاکرات اعمال کرده است؟!

              ۹ـ "این کانال همچنین موارد ذیل را فراهم می­کند:

    الف) تراکنش­های بانکی برای پرداخت تعهدات مالی ایران به سازمان ملل.

    ب) تراکنش­های بانکی جهت پرداخت مستقیم شهریه­های دانشجویان ایرانی خارج از ایران به دانشگاه‌ها و کالج‌ها، تا میزان مبلغ توافق­شده برای بازۀ شش‌ماهه.”

    به‌راستی چرا باید به­محض کم‌ترین امکان دسترسی به بخشی از درآمدهای نفتی مسدودشده، بدهی‌های حق عضویت به سازمان ملل و سایر سازمان­های عضو خانوادۀ سازمان ملل پرداخت شود؟ به­عنوان یک نمونۀ گویا، آمریکا خود سالهاست مقادیر قابل­توجهی بدهی به سازمان ملل دارد و این پدیدار کمابیش رایجی است که کشورها به علل مختلف، ناکام از پرداخت تعهدات مالی خود به سازمان­های بین­المللی می­شوند. آنچه اما به‌شدت جای سؤال دارد، این است که این معوقات دقیقاً چقدر است؟ و آیا ایران تعیین می­کند چه میزان از بدهی­های خود را پرداخت نماید یا دولت آمریکا؟

    همچون بازگشت "مقدار توافق­شدۀ” بخشی از دارایی­های مسدود­شدۀ ایران، در اینجا نیز با تعبیر "مبلغ توافق شده” مواجه می‌شویم. بدین­ترتیب، باید سؤال کرد این "مبلغ توافق شده” چقدر است و در کجا ذکر و قید شده است؟ ملاحظه می­شود که این اشاراتْ وجود توافقنامۀ تفصیلی دیگری را گریزناپذیر می‌کند، توافقنامۀ دیگری که مبالغ و جزئیات بسیار مهم اعداد و ارقام در آن مشخص گردیده است.

    ـ به‌راستی چرا انتشار توافقنامۀ تفصیلی مهم دوم، محرمانه و مخفی شده است؟

    ـ در این جا نامحرمان چه کسانی‌اند؟ آمریکایی‌ها؟ اسرائیلی‌ها؟ و یا ملت ایران؟

    ۱۰ـ "افزایش آستانه‌های صدور مجوز برای تراکنش‌های تجاری غیر تحریم شده تا مبلغ توافق‌شده”. در این‌جا نیز، "مبلغ توافق‌شده” ذکر نشده است. این بند به‌قدری مبهم طراحی‌شده که ابداً روشن نیست چه تبعات مالی برای ایران در برخواهد داشت. آنچه امّا آشکار است اینست که این تراکنش‌ها در مورد تجارت‌های تحریم‌ناشده است. بنابراین، این سؤال مطرح می‌شود که چرا در بخش اقدامات داوطلبانۀ آمریکا و متحدان اروپایی‌اش قرار گرفته است؟

    دکتر زیبا کلام در بخش دیگری از سخنان خود به گامهای بعدی در توافقات هسته ای اشاره کرد و با تاکید بر پاورقی توافقنامه که می گوید "هیچ چیز توافق نشده تا بر سر همه چیز توافق شود سخنان خود را اینگونه ادامه داد:

    بخش چهارم توافقنامۀ ژنو در واقع خطوط و مواضع کلّی را ترسیم می‌کند و جزئیات و تفصیل را موکول به مذاکرات آتی کرده است. لذا بسیار مهم و راهبردی است. این بخش دارای هفت بند و یک پاورقی بسیار مهم و مبنایی است. یک بند دربارۀ بازۀ درازمدتی است که باید مورد توافق قرار گیرد. بند دوم توجه را به حقوق و وظایف اعضای پیمان عدم گسترش معطوف می‌کند. بند سوم دربارۀ برداشتن جامع تحریم‌هایشورای امنیت، چندجانبه، و ملی است. بند چهارم درباره غنی‌سازی است و بند پنجم درباره رآکتور آب سنگین اراک و برطرف‌کردن نگرانی‌ها نسبت به آن. بند ششم درباره اقدامات شفاف‌ساز و نظارت‌های تشدید‌شده است. و بالأخره، بند هفتم چهارچوبی برای برنامۀ هسته‌ای ایران در درازمدت را ترسیم می‌کند.

    بند سوم: "برداشتن کامل تحریم‌های مرتبط با هسته‌ایِ شورای امنیت سازمان ملل، چندجانبه و ملّی، …”.

    ـ با توجه به اینکه این گام قرار است پس از تحقق و اجرای تمام تعهدات ایران آن هم در بازه‌ای درازمدت برداشته شود، آیا سخن آقای دکتر ظریف (۲۷/۹/۹۲) درست است که "بر اساس توافق ژنو همۀ تحریم‌های شورای امنیت و تحریم‌های دوجانبه و چندجانبه هسته‌ای برداشته خواهد شد”؟

    نظر به اهمیت بند چهارم که دربارۀ غنی‌سازی است آن را به همراه بند هفتم که چهارچوب برنامه هسته‌ای ایران را تعیین و ترسیم کرده است به‌طور مستقل در بررسی دیگری مورد تحلیل قرار خواهیم داد.

    بند پنجم درباره رفع نگرانی‌ها درباره رآکتور اراک است. این بند تتمه‌ای دارد که بدون هیچ قید زمان و مکان، کاملاً قاطع و برنده، تصریح می‌کند: "هیچ بازفرآوری و یا ساخت تأسیساتی برای بازفرآوری نباید صورت گیرد.” ملاحظه می‌شود که در این بند سخن از رفع نگرانی‌ها رفته است. و روشن است که دیوار و دامنه این "نگرانی‌ها” چقدر می‌تواند بلند و بی‌کران باشد! اگر در مورد رآکتور آب سنگین اراک شک و شبهه‌ای وجود دارد، خوبست سخنان جان کری در پاسخ به سؤالات نمایندگان کنگرۀ آمریکا را به­دقت مرور کنیم. کسانی که کم‌ترین شناختی از ساز و کار قدرت در آمریکا دارند، می‌دانند که این سخنان مکر و دروغ نیست. و نمایندگان کنگره همه، آن‌چنان انسان‌های ساده­لوح و بی‌اطلاعی نیستند: "نیروگاه اراک برای ما غیرقابل‌قبول است. بنا بر این توافق، ایران تمام ذخایر اورانیوم ۲۰٪ خود را بی‌اثر می‌کند. یعنی آن چیزی که نخست وزیر نتانیاهو در سازمان ملل روی یک تصویر نقاشی‌شده نشان داد، اکنون ۲۰۰ کیلوگرم به صفر می‌رسد. …  نیروگاه اراک برای ما غیرقابل‌قبول است. ما در گام اول توانستیم از آغاز به کار آن، تزریق مواد و همچنین نصب قطعات نصب‌‌نشده جلوگیری کنیم. داشتن یک نیروگاه آب سنگین برای ایران، غیرقابل‌قبول است … این تنها یک گام اول است، و براساس گام آخر که آمریکا دید واضحی از آن دارد، داشتن یک نیروگاه آب سنگین برای ایران، غیرقابل‌قبول است و آن‌ها نمی‌توانند چنین نیروگاهی داشته باشند.” (۱۰ دسامبر ۲۰۱۳).

    همان‌طور که در بالا گفتیم، راه­حل جامع دارای یک پاورقی بسیار مهم و مبنایی است: "نسبت به گام نهایی و هر گامی در این میان، اصل مبنایی که "هیچ چیز توافق نشده تا بر سر همه چیز توافق شود” حاکم است.” این پاورقی ِظاهراً ناقابل و ظاهراً بدون تبعاتِ ریز و درشت چه پیامدهایی می‌تواند داشته باشد؟ این اصل، خیلی ساده، می‌گوید چنانچه بر سر موضوعی در مرحله راه­حل جامع توافقی صورت نگیرد به معنای این خواهد بود که توافق بر سر موارد دیگر از جمله موارد توافق‌شده در گام اول ـــ همان توافقنامۀ سوم آذرماه ۱۳۹۲ـــ منتفی خواهد شد. امکان دارد به نظر رسد که با توجه به این که این اصل به­نحو متوازن یا متعادلی بیان‌شده برای هر دو طرف تبعات یکسانی را در پی خواهد داشت. متأسفانه امّا این‌طور نیست! این‌طور نیست که تبعات یکسانی برای هر دو طرف خواهد داشت. زیرا اجزاء توافق‌شده در گام اول ابداً یکسان نیست که در صورت عدم توافق بر سر هر یک از اجزاء و بندهای گام نهاییپیامدهای یکسانی برای هر دو طرف به ‌بار آورد. به‌طور مشخص، همان‌طور که در بالا ذیل بخش رصدهای گسترده­شده یا دسترسی بیکران اطلاعاتی ملاحظه کردیم ایران چهار بند را متعهد شده است که بند اول به‌تنهایی ایران را موظف می‌کند اطلاعات وسیعی درباره برنامه‌های ایران برای تأسیسات هسته‌ای، درباره هر یک از ساختمان‌های هر یک از مراکز هسته‌ای، درباره مقیاس عملیات هر یک از مکان‌هایی که سهمی در فعالیت‌های هسته‌ای دارند، درباره معادن اورانیوم و نیز کارخانجات نورد اورانیوم در هر جای کشور، و بالأخره درباره منبع تمام مواد مورد­ استفاده در اختیار آژانس بین المللی انرژی اتمی ـــ در واقع، در اختیار آمریکا و متحدان اروپایی و اسرائیلی و عربی آن ـــ قرار دهد. و ضمناً قید شده که تمام این اطلاعات باید ظرف سه ماه در اختیار آژانس گذاشته شود. اینک تصور کنید پس از گذشت سه ماه، در مورد رآکتوربسیار مهم اراک که برای آمریکا و اسرائیل از بیخ و بنیان "غیرقابل‌قبول” است وزارت خارجه ایران، بنا به ملاحظاتی از جمله فشار افکار عمومی، با آمریکا بر سر نحوه یا چگونگی عقیم‌سازی یا برچیدن کامل رآکتور اراک به توافق نرسند. در اینجاست که آن پاورقیِ ظاهرا ناقابلْ قابلیت و ثمرات سهمگین خود را بی‌سروصدا آشکار می­کند! موافق اصل مورد­بحث، در آن هنگام، توافقنامه ژنو، خیلی ساده، بی‌اعتبار و منتفی می‌شود. امّا در آن زمان، ما و آمریکایی‌ها در چه وضعی قرار داریم؟ ما، با احتساب تنها یکی از بندهای چهارگانه جهت دسترسی بی‌کران و بی‌سابقه طول تاریخ، اطلاعات فوق‌العاده راهبردیِ صنعتی‌ـ‌امنیتی خود در زمینه معادن اورانیوم، کارخانجات نورد اورانیوم، تأسیسات هسته‌ای، و هرگونه تأسیسات یا کارگاه‌های مرتبط با هسته‌ای را تقدیم آمریکا کرده‌ایم و حال آنکه آمریکا، چنانچه تمام بندهای اقدامات داوطلبانه‌اش را لحاظ کنیم، تنها اجازه داده بخشی از مبلغ محرمانۀ توافق‌شده به ایران داده شود ـــ یک یا دو قسط از ۴٫۲ میلیارد دلار! ـــ تعدادی از قطعات هواپیماهای کشوری تحویل و تعویض شود، احتمالاً مقداری طلا و فلزات گرانبها توسط ایران صادر یا وارد شود، مقداری پتروشیمی که در حال هم چندان دچار مشکلات تحریمی نبوده، صادر شود، و بالأخره مقداری خودروی آمریکایی از دترویت آمریکا وارد بازار مصرف ایران شود. چکیده گوئیم: ما اطلاعاتی را داده­ایم که به­هیچ­وجه برگشت­پذیر نیست و تا سال‌های سال بر مذاکرات و معاملات و توافقات سیاسی و اقتصادی سایة سنگین و سیاه خود را خواهد افکند و در مقابل، آمریکا بخش کوچکی از عواید فروش نفت ما در این شش‌ماه را به‌طور اقساطی به ما داده و مکثی در تلاش‌های بیشتر برای گسترش تور تحریم فروش نفت را اعمال کرده­است، مکثی که هر لحظه می­تواند مرتفع کند، مکثی که کاملاً برگشت­پذیر است بدون اینکه کمترین هزینه­ای بر آمریکا و هم­پیمانانش تحمیل کند.

    روشن است که در اینجا تنها یک بند از تعهدات ایران را در مقابل تقریباً تمام تعهدات آمریکا و اروپائیان قرار دادیم. برای اجتناب از اطالة کلام، ارزیابی برگشت­پذیری یا نا­پذیری یکایک تعهدات دوازده­گانة ایران، میزان، چگونگی، و هزینه­های مترتب بر هر یک از آنها را بر عهدة خوانندگان هوشمند و دقیق می­گذارم.

    چنانچه این ارزیابی به­دقت و صبوری هر چه بیشتر انجام شود مشکل می­توانم تصور کنم کسی بتواند هوشمندی، درایت، و دقت طرف آمریکایی و اروپایی را تحسین نکند. و در مقابل از این همه بی­دقتی و وادادگی طرف خودمان احساس تألّم و تأسف عمیق نکند.

    این استاد علوم سیاسی از دانشگاه تهران پس از تحلیل توافقنامه ژنو بیان کرد:

    به نظر می‌رسد امروزه بیش از هر زمان دیگری نیاز است که نهادهای متولی سیاست خارجی و نهادهای تاثیرگذار در این موضوع، از قبیل مجلس شورای اسلامی، شورای امنیت ملی، و دولت، در چهارچوب رهنمودهای رهبریت انقلاب به طور دقیق و مشخص اصول و خطوط قرمز نظام در موضوع هسته‌ای را به صورت شفاف و آشکار تعریف و تبیین نمایند. البته پرواضح است که تعیین و ترسیم این خطوط راهبردی، نیازمند جریانی فکری‌ـ‌اجتماعی است، جریانی بسیار پرتضارب و زمان­بر و پر افت و خیز ، که این قبیل مراجع و نهادها نهایتاً به‌نحوی از آن جریان تغذیه می‌کنند. یکی از مهم‌ترین درس‌هایی که از این تحلیل به‌تدریج آشکار می‌شود اینست که اصول و خطوط قرمز نظام بیشتر شبیه جاده‌های مال‌روی کوهستانی بسیار نادقیق و بسیار انعطاف‌پذیرند، جاده‌هایی که، به جهت عدم تدقیق و تعیین آن توسط مراکز و نهادهای فوق، در مذاکرات با غربیان و به‌ویژه دولت آمریکا حدود و ثغوری عملیاتی، ملموس، و دقیق پیدا می‌کند. اگر در این سخن تردیدی وجود دارد. کافیست یک­بار دیگر موضع­گیری‌های نمایندگان مجلس و عموم رجال سیاسی را از سوم آذر ۹۲ به بعد مرور کنید. البته روشن است که برخی از رجال سیاسی و علمی، موافق سنت دیرینِ "هرچه آن‌ خسرو کند شیرین بود” رفتار می‌کنند و ابداً هم برایشان مهم نیست که خسرو کیست و چه می‌گوید و چه می‌کند. مهم فقط آنست که خسرو چهار سال بر اریکه قدرت  نشسته است. امّا انصاف دهیم! همه رجال سیاسی و علمی ما این‌گونه رفتار نمی‌کنند.

    لازم است تصریح کنم، وضعیت خطوط قرمز و راهبردی ما، نه عیبناک و معیوب که به‌شدت لیز و لغزنده و متحرک است، و این صد البته که برای حیات اتقلاب اسلامی و استمرار آن مهلک است. در نتیجه، لازمست این خطوط طی فرآیندی نقادانه‌ مورد تدقیق و تنقیح قرارگیرد.

    روشن است که البته ما می‌توانیم کماکان به وضع موجود خود ادامه دهیم. و در نتیجه، پس از هرگونه مذاکرات و توافقاتی می‌توان جریان طبّالی و پایکوبی عمیقا تاسف‌انگیزی را، البته به­مدد همراهی‌های بسیار عامیانه و گاه عوام‌فریبانه رسانه‌های رسمی و غیر رسمی  و نیز جراید تحت حمایت ’استوانه‌های‘ مصلحت نظام، به راه انداخت. امّا یادمان باشد رقبای مستکبر و جنایتکار ما ابداً از این جشن و دست‌افشانی‌ها، و دعاوی شگفت‌انگیزِ بسیار تأمل‌برانگیز متأثر و متحیّر نمی‌شوند. دعاوی تأمل‌برانگیزی نظیر "فرزندان انقلابی … توانستند در مذاکراتی دشوار و پیچیده، حقانیت ملت ایران در فعالیت‌های هسته‌ای را در صحنه بین‌المللی اثبات کنند”، "توفیق در این مذاکرات نشان داد که می‌توان با رعایت همة اصول و خطوط قرمز نظام، با ارائه منطقی و مستدل مواضع ملت ایران … قدرت­های بزرگ را نیز به احترام به حقوق ملت ایران فراخواند”، و نیز "دستاوردهای قطعی این توافق اولیه، به رسمیت شناخته‌شدن حقوق هسته‌ای ایران و حراست از دستاوردهای هسته‌ای فرزندان این مرز و بوم بوده است”. و بسیار عبرت‌آموزتر اینکه، حتی برای اینکه توانسته‌اند ثابت‌قدمانه خطوط قرمز ما را با موفقیت مطابق منافع و امنیت ملّی خود و هم‌پیمانان‌شان هرچه دقیق‌تر و اجرایی‌تر ترسیم و تعیین کنند ابداً دست بدین قبیل قیل و قال‌ها و تبریک‌گویی‌های نادرست و سؤال‌برانگیز نمی‌زنند. آمریکاییان و متحدان‌شان از این صحنه متأثر نمی‌شوند لیکن درس‌هایی می‌گیرند. و از جمله مهم‌ترین آن‌ها اینکه: می‌شود به دموکراسی ایرانی امید بست. دموکراسی‌ای که از دل آن دولت‌هایی به قدرت برسند که با ما در مجموع، اگرنه همدل، دست‌کم از سر بی‌تدبیری یا سوءتدبیر همراه و همسو باشند. دولت‌هایی که برخی از مهم‌ترین دغدغه‌های حساس و راهبردی ما را از سر بی‌تدبیری رعایت یا رفع کنند. و به­علاوه و بسیار مهم‌تر، بتوانند از سر سوءتدبیر یا بی‌تدبیری و درایت جریان اصلی انقلاب و نظام را با لطایف‌الحیل رسانه‌ای از درون به سمت و سوی اهداف ما سوق دهند. و مهم‌ترین هدف راهبردی ما را، که عبارت باشد از مطیع و منقاد کردن ایران درون جریان حاکم و عمدة نظام بین‌المللیِ ساختة ما، با تردستی، و وجاهتی کم‌نظیر، و بدون کم‌ترین هزینه‌ای برای ما، تحقق بخشند. و این همه کار، توأم با تأیید و تحسین و تبریک عموم رجالسیاسی و رسانه‌ای. به‌ نظر این بنده، این کاری است کارستان و قطعاً شایستة تبریک و تهنیت، تبریک و قدردانی‌ای که آمریکا‌ـ‌اروپاییان هوشمندانه و بی‌جار و جنجال، مطابق عرف رفتار بین‌المللی‌شان، از طریق حساب و کتاب‌های ویژه‌ای بدان اهتمام خواهند ورزید.

     

    به گزارش خبرنگار عصر بهبهان ، دکتر زیبا کلام در سخنرانی ای دیگر با تحلیل گام به گام توفق نامه هسته ای موضوع تحریمها و توافقات در خصوص آنها را چنین تشریح کرده بود :

    ساختار تحریم‌ها چه ترکی برداشته است؟

     

    تحریم‌های نفتی به‌تنهایی در مجموع یک فقدان درآمدی تقریباً ۳۰ میلیارد دلار برای ایران حاصل خواهد کرد. تقریباً ۵ میلیارد در هر ماه،

    While Iran will be allowed access

    ضمن این که ایران اجازه دسترسی به ۲/۴ میلیون دلار از درآمدهای نفتی‌اش را پیدا می‌کند، تقریباً ۱۵ میلیارد دلار از درآمدهایش ظرف همین مدت شش ماه اختیارش دست ما نیست و می‌رود به همان حساب‌های بلوکه شده. چه ترک‌هایی برداشته است! [خنده حضار] آدم وقتی نگاه می‌کند می‌گوید برویم عینک‌هایمان را عوض کنیم یا کاری بکنیم، چون واقعاً خیلی ترک‌های وحشتناکی است.

    In summary we expect the balance of Iran’s money in restricted accounts will actually increase not decrease on the…

    میزان پول ایران در حساب‌های مسدودشده خارجی در واقع افزایش می‌یابد نه کاهش. اینها را من نمی‌گویم، کاخ سفید دارد می‌گوید. این را هم مخفیانه اعلام نکرده است.

    Maintain common pressure on Iran and sanction’s architecture

    این که می‌گویند ساختمانش ترک برداشته است این architecture و عمارت را دارد می‌گوید. [خنده حضار]

    And preserving

    نمی‌دانم چه جوری است؟ داریم اشتباه می‌خوانیم؟ شاید متن عوض شده است و دیگران چیز دیگری می‌خوانند و ما داریم چیزهای دیگری می‌خوانیم.

    Sanctions affecting crude oil will continue to impose pressure on Iran’s government working without international  partners we have cut all Iran’s sales from 2.5 million barrel

    از ۵/۲ میلیون بشکه در روز در اوایل ۲۰۱۲ به یک میلیون بشکه در امروز و این یک از دست دادن بیش از ۸۰ میلیارد دلار از زمان ۲۰۱۲ است که ایران هرگز نمی‌تواند جبران کند. شما حتماً خوانده و دیده‌اید که برخی از رجال سیاسی، رسانه‌ای و دانشگاهی ما قائلند که غربی‌ها ریسک کرده‌اند. شما می‌توانید متوجه شوید که امریکایی‌ها و اروپایی‌ها چه ریسکی کرده‌اند؟ کجا را ریسک کرده‌اند؟ به چه چیز ما اعتماد کرده‌اند؟

      On the this first step

    تحریم نفت خام اتحادیه اروپا

    Will remain in effect and Iran will be helped to approximately 1 million barrels per day in sales.

    یعنی همینی که الان هست. قبل از توافق هم حدود یک میلیون داشتیم. در ادامه هم همین یک میلیون را خواهیم داشت. بعدی:

    تحریم‌ها که صادرات محصول بنزین را به ایران محدود می‌کنند میلیاردها دلار به درآمد ایران لطمه خواهند زد و این تحریم‌های مربوط به بنزین هم در جای خود باقی خواهند ماند.

    اکثریت قاطبه این ۱۰۰ میلیارد دلار دارایی‌های ارزی بلوکه شده ایران کماکان به‌واسطه تحریم‌های ما غیر قابل دسترسی باقی خواهند ماند.

    تحریم‌ها اقتصادی به طور کامل باقی خواهند ماند

    دیگر اجزای مهم رژیم تحریم‌ها در جای خود باقی خواند. بدون هیچ تغییری سر جایشان خواهند بود، شامل تحریم‌ها علیه بانک مرکزی ایران و تقریباً دوجین بانک‌های عمده دیگر و نهادها یا شخصیت‌های مالی. تحریم‌های جانبی روی بانک‌ها که با افراد و نهادهای امریکایی تجارت می‌کنند کماکان بر جای خود باقی خواهند ماند. کماکان امکان دسترسی بسیار محدودی به نظام مالی امریکا وجود خواهد داشت. تمام تحریم‌ها بر بیش از ۶۰۰ شخصیت حقیقی و حقوقی که به برنامه‌ هسته‌ای ایران و برنامه موشک‌های بالستیک کمک می‌کنند، به قوت تمام پابرجا خواهند بود. تحریم‌ها در چندین عرصه اقتصاد ایران بر جای خود باقی خواهند ماند، شامل کشتی‌سازی و کشتی‌رانی. در حوزه خدمات فنی مربوط به انرژی تحریم‌ها برای سرمایه‌گذاری درازمدت به قوت خود باقی خواهند ماند. محدودیت‌های وسیع امریکا بر تجارت با ایران به قوت خود باقی خواهد بود و ایران را از دسترسی با بزرگ‌ترین اقتصاد دنیا محروم خواهد کرد. وقتی به اینجا رسیدم به خودم گفتم خدایا! یعنی این هم؟

    تمام تحریم‌های شورای امنیت نیز؟ که ما سال‌های مدیدی داریم می‌گوییم غیرقانونی هستند. ما یک بحث فنی داریم. آژانس بین‌المللی انرژی اتمی باید بیاید بررسی کند. اصلاً احاله پرونده ایران از آژانس به شورای امنیت غیر قانونی بوده و به همین خاطر سال‌های مدیدی است مسئولین و مقامات بالای کشور ما به‌طور رسمی این قطعنامه‌ها را رد کرده و گفته‌اند قبولشان نداریم. حالا اینجا را نگاه کنید. تمام تحریم‌های شورای امنیت سر جایشان مانده است و ما می‌پذیریم.

    جان کری در ۲۶ نوامبر یک پیام ویدئویی دارد و دستاورد غربی‌ها را قشنگ در آن ذکر می‌کند و می‌گوید ما چه چیزی به دست آورده‌ایم. مصاحبه‌ای با CNN در همان روز نهایی شدن توافق‌نامه هست که جان کری در آن حفظ رژیم تحریم‌ها را توضیح می‌دهد و می‌گوید اتفاقی نیفتاده است، ما کاری نکردیم. موضع‌گیری‌هایی که اسرائیل دارد می‌کند دقیق نیست. گوینده می‌گوید رژیم عربستان و اسرائیل از این توافق‌نامه ترسیده‌اند و برایشان سئوال ایجاد شده است. جان کری می‌گوید ما کاری نکرده‌ایم، هر چه کرده‌ایم به نفع اسرائیل است. اسرائیل بیخود دارد جیغ می‌زند و شلوغ می‌کند. این بهترین فرصت است که برای ما پیش آمده است. جان کری و اوباما و دیگران دارند به کرّات تکرار می‌کنند و در پاسخ به کسانی که از آنها می‌پرسند جواب سعودی‌ها و اماراتی‌ها را که الان فوق‌العاده نگران شده‌اند چه می‌دهید؟ در تمام جواب‌هایشان این جمله دارد تکرار می‌شود:

    The basic structure of sanction stays in place.

    و بعد هم جزئیات به همین نحوی که برایتان خواندم، نه به این تفصیل، بلکه خیلی فشرده‌تر در مصاحبه‌هایشان بازگو می‌شود.

    باز در همان ۲۴ نوامبر جان کری با ABC مصاحبه می‌کند که هنوز در ژنو است و در آنجا راجع به غنی‌سازی می‌گوید شما عاقبت حق غنی‌سازی را قبول کردید. تمام شد. دیگر فاصله‌ای نمانده است که ایران برسد. بعد کری به تفصیل توضیح می‌دهد ما اصلاً این کار را نکرده‌ایم و وقتی آدم تفصیل آن توافق محرمانه و مخفیانه دوم و خود توافق‌نامه مادر را می‌خواند، می‌بیند کری دارد راست می‌گوید. حق غنی‌سازی ایران پذیرفته نشده است.

    باز در مصاحبه دیگری به سراغ کری می‌آیند که آقا! اسرائیلی‌ها فوق‌العاده نگرانند. می‌گوید بیجا نگرانند. از امروز که این قرارداد را امضا کردیم، اسرائیل در جهان بسیار ایمن‌تری دارد زندگی می‌کند.

    ماجرای عدم رضایت رژیم صهیونیستی از توافق ژنو

    مطالبی هست در باره عدم رضایت و اعتراض اسرائیل که مایل بودم بگویم. راجع به حفظ رژیم تحریم‌ها، حق غنی‌سازی و هدف اصلی از توافق‌نامه. اینها مطالبی هستند که به صحبت‌های کری مستند شده‌‌اند. راجع به تجارت انسان‌دوستانه و تلقی غربی‌ها از توانمندی ایران و ادامه تحریم‌ها. این فوق‌العاده است. این یکی را اجازه بدهید برایتان بخوانم، چون سخنی که ممکن است العاده است. این یکی را اجازه بدهید برایتان بخوانم، چون سخنی که ممکن است در این مجلس یا مجالس دیگر برای دوستان مطرح شود که اگر ما این کار را نمی‌کردیم الان رو به قبله هستیم. کار تمام است، بودجه نداریم، خزانه خالی است، سیلوها همه خالی هستند، مردم دارند از دیوار خانه‌های همدیگر بالا می‌روند. این حرف‌ها گفته می‌شود. حالا نگاه کنید این کنفرانس مطبوعاتی کری در ژنو در همان روزی که این توافق‌نامه به امضا رسید.

    و بالاخره فقط می‌خواهم بگویم آدم‌هایی هستند که خواهند گفت این معامله ناقص است. آنها مسئولیتی دارند که به مردم بگویند بدیل بهتر چیست؟ دستاورد ما بد است؟ خیلی خوب. مسئولیت دارید می‌گویید بد است؟ بگویید بدیل آن چیست؟ یک بدیل بهتر را شما معرفی کنید. بعضی‌ها می‌گویند باید فشار را ادامه بدهیم. همین طور ادامه بدهیم و تحریم‌ها را اضافه کنیم که به نحوی عاقبت ایران را به مرحله فروپاشی می‌کشاند و کاپیتولاسیون. خوب دقت کنید. این مطلب خیلی مهم است. خوب دقت کنید.

    با تفاصیلی که از همه متخصصان و از همه ورودی‌هایی که در اختیار داریم و از همه کشورها ۱+۵ که امروز در این برنامه حضور داشتند، هیچ‌کدام آنها باور ندارند این فرجام کار خواهد بود یعنی فروپاشی ایران و کاپیتولاسیون. نه تسلیم و نه فروپاشی. این فرجام برای ایران نیست. در عوض ما باور داریم ضمن این که باید افزایش تحریم‌ها را ادامه بدهیم و باید به تلاش خود مشغول باشیم، برنامه ایران ـ‌کدام برنامه؟ فشار دادن پیچ گوشتی در حلقوم ایران‌ـ در واقع به جلو پیش می‌رفت. این دشمن ماست که دارد این جوری حرف می‌زند. هر روز دارد نیرو می‌گیرد و ضمن این کار هر روز در منطقه خطرناک‌تر می‌شود و کشورهایی مثل اسرائیل، امارات و آدم‌های دیگر در منطقه بیشتر تهدید می‌شوند. در سال ۲۰۰۳وقتی به دولت قبلی ایران در مورد برنامه هسته‌ای‌شان پیشنهاد دادیم فقط ۱۶۴ تا سانتریفیوژ وجود داشت، این پیشنهاد پذیرفته نشد، سپس تحریم‌ها شروع شدند و امروز حیف است. بگذارید انگلیسی‌اش را بخوانم:

    And today these are 19000 centrifuges and growing

    این شمایید.

    So people have a responsibility to make a judgment about these issues.

    بنابراین آدم‌ها وقتی می‌گویند این توافق ناقص و ضعیف است و باید حلقوم ایرانی‌ها را بیشتر فشار بدهیم. ۱۶۴ سانتریفیوژ بوده است، گفته‌ایم نه، شده ۱۲۴۰۰۰ تا. باز هم فشارشان بدهیم؟ اینها این جوری هستند.

    اجازه بفرمایید نتیجه‌گیری خودم را نه فقط از بحثی که خدمتتان ارائه کردم، بلکه از کل بحث و گفتگوهایی که در کل جامعه سیاسی و رسانه‌ای ما در حال رخ دادن است و بیشتر با توجه به آنها دارم حرف می‌زنم، بیان کنم.

    امروزه بیشتر از هر زمان دیگری حیاتی است و نه ضروری و مهم، بلکه حیاتی است که نهادهای اصلی و تعیین‌کننده سیاست خارجی از قبیل رهبری کننده سیاست خارجی از قبیل رهبری انقلاب اسلامی، مجلس شورا و دولت به‌طور دقیق مشخص کنند خطوط قرمز ایران کجا قرار دارند. کجاست؟ ما خطوط را حفظ کردیم؟ کوبیدیم؟ با منطق و استدلال غربی‌ها را منکوب کردیم؟ خطوط قرمز بالاخره کجا بودند؟ کجا هستند؟ چه هستند؟ یکی از مهم‌ترین نتایج این ارزیابی این است که به‌تدریج آشکار می‌شود که خطوط قرمز ما بیشتر شبیه باندهای بسیار نادقیق و کدر هستند. باندها یا جاده‌هایی که به دلیل عدم تدقیق و تعیین آن توسط مراکز و نهادهای فوق در مذاکرات با غربیان و به‌ویژه دولت امریکاست که آن خطوط قرمزها، حدود و ثغوری عملیاتی، ملموس و دقیق پیدا می‌کنند، چون ما می‌رویم و وارد مذاکرات می‌شویم، بعد کلی عقب و جلو می‌شود. توافق‌هایی می‌کنیم، بعد می‌آییم و می‌گوییم خطوط قرمز حفظ شد. یعنی چه؟ خطوط قرمز این جوری است؟ خطوط قرمز همه در مذاکره‌‌ها تعیین می‌شوند؟ ما از قبل خطوط قرمز نداریم؟ داریم، ولی بدجوری نامشخص‌اند، به‌طوری که می‌شود رفت و چنین قراردادی را امضا کرد، بعد آمد و گفت مستدل صحبت کردیم و زدیم و چنین و چنان کردیم، خطوط قرمز را هم حفظ کردیم. پس خطوط قرمز مثل آب است و در هر ظرفی جا می‌گیرد. در هر ظرفی که بریزیم شکل همان را پیدا می‌کند.

    روشن است که البته ما می‌توانیم کماکان به وضع موجود خود ادامه دهیم. و در نتیجه، پس از هرگونه مذاکرات و توافقاتی می‌توان جریان طبّالی و پایکوبی عمیقا تاسف‌انگیزی را، البته به­مدد همراهی‌های بسیار عامیانه و گاه عوام‌فریبانه رسانه‌های رسمی و غیر رسمی  و نیز جراید تحت حمایت استوانه‌های‘ مصلحت نظام، به راه انداخت. امّا یادمان باشد رقبای مستکبر و جنایتکار ما ابداً از این جشن و دست‌افشانی‌ها، و دعاوی شگفت‌انگیزِ بسیار تأمل‌برانگیز متأثر و متحیّر نمی‌شوند. دعاوی تأمل‌برانگیزی نظیر "فرزندان انقلابی … توانستند در مذاکراتی دشوار و پیچیده، حقانیت ملت ایران در فعالیت‌های هسته‌ای را در صحنه بین‌المللی اثبات کنند”، "توفیق در این مذاکرات نشان داد که می‌توان با رعایت همة اصول و خطوط قرمز نظام، با ارائه منطقی و مستدل مواضع ملت ایران … قدرت­های بزرگ را نیز به احترام به حقوق ملت ایران فراخواند”، و نیز "دستاوردهای قطعی این توا فق اولیه، به رسمیت شناخته‌شدن حقوق هسته‌ای ایران و حراست از دستاوردهای هسته‌ای فرزندان این مرز و بوم بوده است”. و بسیار عبرت‌آموزتر اینکه، حتی برای اینکه توانسته‌اند ثابت‌قدمانه خطوط قرمز ما را با موفقیت مطابق منافع و امنیت ملّی خود و هم‌پیمانان‌شان هرچه دقیق‌تر و اجرایی‌تر ترسیم و تعیین کنند ابداً دست بدین قبیل قیل و قال‌ها و تبریک‌گویی‌های نادرست و سؤال‌برانگیز نمی‌زنند.

    عمق و ابعاد فاجعه‌مان را ببینید. به نظر این بنده کفور ظلوم جهول، این کاری است کارستان و قطعاً شایسته تبریک و تهنیت. تبریک و قدردانی‌ای که امریکایی‌ها و اروپایی‌ها هوشمندانه، بی‌جار و جنجال و مطابق عرف رفتار بین‌المللی‌شان از طریق حساب و کتاب‌های ویژه بدان اهتمام خواهند ورزید. آیا امکان دارد برخی از ابهامات در توافق‌نامه دست امریکایی‌ها را برای قدردانی باز گذاشته باشد؟


     

    تاریخ انتشار: ۱۰:۳۶:۵۲ | دوشنبه, ۱۰ / آذر / ۱۳۹۳ دکتر سعید زیبا کلام،تحلیل توافقنامه ژنو،
    اشتراک گذاری

    دیدگاه دیگران (بدون دیدگاه)...

    Leave a reply

    نام:: _REQ_FIELD
    _CF_EMAIL: غیر فعال
    وبسایت::
    دیدگاه: _REQ_FIELD