Print Friendly Version of this page pdf
نظرها: 0
0 0
  • (رتبه فعلی 1.0/5 ستار ها) تمامی آرا: 4
  • میلاد کامرانیفر قهرمان رزمی کار در گفتگو با عصر بهبهان :

    بدون حمایت مسئولین شهرستان قهرمان ملی شدم / یک سال بین شورای شهر و اداره ورزش پاسکاری شدم / تنها دلخوشی ام اهتزاز پرچم مقدس میهنم است

    عصر بهبهان : سال گذشته بارها از شورای شهر به شهرداری و پس از آن به اداره ورزش و جوانان مراجعه کردم اما در واقع ما را پاسکاری کردند ، گویا قرار نبود کوچکترین توجهی به ما شود.


    به گزارش عصر بهبهان ، در ادامه انعکاس مشکلات ورزشکاران ملی و قهرمانان بی منت شهرستان ، این بار قرعه بنام " میلاد کامرانیفر " قهرمان عنواندار ملی رشته رزمی موی تای افتاد تا در سریال بی پایان بی توجهی های مسئولان و متولیان امر ورزش عمق معضلات شهرستان آشکار شود .


    گفتگوی زیر مصاحبه صمیمانه این ورزشکار با خبرنگار عصر بههان است :



     بيوگرافي مختصری از خودتان بیان کنید  ؟


    ميلاد کامرانيفر 24ساله متولد بهبهان،دانشجو معماري دانشگاه تهران هستم.





    کمي از شروع زندگي ورزشي تان بگوئيد ؟





    از کودکي با برادر بزرگترم آقاي دکتر اميد کامرانيفر به باشگاه رفتم ، تقريبا از سن هفت سالگي من ورزش هاي رزمي را از رشته موي تاي يا همان بوکس تايلندي زير نظر استاد حسيني شروع کردم تا سن 10سالگي بعد ازاين به دليل رفتن مربي بنده به تهران به رشته کيوکوشين کاراته روي آوردم نزد استاد علي اصغر خليلي فر که از اساتيد بنام در کاراته ايران هستند، گذشت تا در سن 13سالگي دوباره به موي تاي روي آوردم و تاکنون در همين رشته فعاليت دارم.



    از سخت ترين لحظات زندگي  ورزشي خود بگويد ؟



    دو سالي که کاراته کار مي کردم و در همين سن 13سالگي در باشگاه استخوان ران پایم شکست و اين شد که من تصميم گرفتم محکمتر و قويتر از پيش کار کنم ، جوري بود که با پاي گچ گرفته به تمرین می پرداختم،.



    عناوين قهرماني خود را ذکر کنيد ؟



    متاسفانه من بدون هيچ حامي به مسابقات انتخابي استان رفتم و توانستم با اولين قدم به سوي آرزوهایم گام بردارم و به مسابقات انتخابي تيم ملي ايران در استان لرستان اعزام شوم که در این مسابقات با شکست حريفان قدر خودم به تيم ملي راه پيدا کردم.



      براي اولين بار به آرزوي ديرينم که اولين قهرماني در کشور و سطح ملي بود رسیدم واين شروع من  براي کسب عناوين گوناگون در سطح ايران و جهاني بود که شامل هفت عنوان قهرماني کشور ، دو عنوان اول و سوم آسيا و هشتم جهان میباشد .



    مسئولين و متوليان ورزشي در اين راه چه کمکي کردند ؟



    متاسفانه رياست تربيت بدني در طول مسابقات نه تنها کمک مالی نکردند بلکه يک بنر براي قدر داني از من نصب نکردند ، حتی باشگاهم را بستند و پوسترهاي تبليغاتي من را از ديوار برچیدند .


    مثلا قبل از مسابقات آسيايي بنده به شوراي شهر مراجعه کردم که طبق قانون  میبایست کمک هزينه ما را تامین نماید و یک درصد از بودجه شهر مختص ورزشکاران ملی است اما دریغ از یک درصد کمک مالی  !


    سال گذشته بارها از شورای شهر به شهرداری و پس از آن به اداره ورزش و جوانان مراجعه کردم اما درواقع فقط پاسکاری شدیم  ، گویا قرار نبود کوچکترین توجهی به ما شود.



    اگر پیشنهادی دارید خطاب به مسئولین و دست اندرکاران ورزش بگویید : 



    پيشنهادم به مسئولين اين است که ما به عنوان يک فرد ورزشکار و مبلغ ورزشي ، تنها دلخوشي مان بردن پرچم ميهن عزيزمان در کشورهای دیگر و پخش صداي دلنشين سرود ملي در میادین بین المللی است و وقتي روي سکوي قهرماني قرار میگیریم و با اقتدار سرود ملي و پرچم ايران به اهتزاز درمي آید تمام خستگي ما در آن لحظه به فراموشی سپرده میشود و انگار به تمام آرزوهایمان مي رسيم ولي براي رسيدن به اين آرزو و اقتدار نيازمند کمک مالي هستيم  همانگونه که کشورهاي ديگر بر روی قهرمانان خود سرمایه گذاری میکنند.









    در بخش اسپانسرينگ هم درخواست مي کنم که شرکت هاي خصوصي و مشاغل اگر مایل بودند حامي ما باشند این ورزشکاران ملی و افتخار آفرین را یاری کنند تا با قدرت هر چه تمامتر راهمان را ادامه دهیم .



    و اما صحبت های پایانی

     ...


    جا دارد از مسئول ورزش هاي رزمي شهرستان تشکر کنم که هميشه حامي ما ورزشکاران در همه شرایط بودند همچنین از رسانه هایی که درد ها و مشکلات ورزشکاران و قهرمانان را به گوش مسئولین می رسانند تشکر میکنم.




    تاریخ انتشار: ۱۹:۲۱:۰۳ | پنجشنبه, ۲۰ / اسفند / ۱۳۹۴ میلاد کامرانیفر
    اشتراک گذاری

    دیدگاه دیگران (بدون دیدگاه)...

    Leave a reply

    نام:: _REQ_FIELD
    _CF_EMAIL: غیر فعال
    وبسایت::
    دیدگاه: _REQ_FIELD